رابطه ی بین (حضرت سلیمان +جمشید + هوآنگ دی + گیلگمش + ذوالقرنین)

حال می خواهم نکته ی جالبی بگویم در ادبیات باستانی ملل دنیا داستان یک شخص که دور دنیا سفر می کند و آدم ماجراجویی هست، وجود دارد که تا حدود زیادی شبیه هم هستند

کپی مطلب و عکس ها با ذکر منبع بلامانع است.

از چین ، هند ، ایران ، بابل و یونان داستان یکسانی وجود دارد که پادشاه آن منطقه ( اودیسیوس-گیلگمش-جمشید-یما- هو آنگ دی ) سفر طولانی دارد، موجودی قوی هیکل (هرکول - انکیدو- دیوهای جمشید) در داستان تحت امر اوست و دور دنیا سفر می کند و بر باد تسلط دارد. در واقع طبق قرآن کریم، ذی القرنین دور زمین گشته است و شواهد نشان می دهد او پرواز کرده است و بر باد تسلط داشته است. پس اینکه در تمام تمدن ها ( چین و هند و ایران و بابل و یونان ) افسانه ی مرد تسخیرگر باد که سفری به دور دنیا دارد مطرح است . ذی القرنین از لحاظ لغوی به معنی صاحب دو بال مرد پرنده است!

حال می خواهم نکته ی جالبی بگویم در ادبیات باستانی ملل دنیا داستان یک شخص که دور دنیا سفر می کند و آدم ماجراجویی هست وجود دارد که تا حدود زیادی شبیه هم هستند.

هوآنگ دی

طبق افسانه های چینی ها شخصی به اسم هوآنگ دی که کاشف قطب نما هم هست وسیله ای پرنده ( ابزاری مکانیکی) داشته که با آن پرواز می کرده است. ,نکته ی جالب اینجاست که نوشته با این وسیله مسافت های طولانی را می توانسته یک روزه طی کند و اینکه اون وسیله ی نقلیه 3000 سال قدمت داشته و راننده ی اون 2000 سال عمر داشته است و مارهایی از آن آویزان بودند.

«هوانگ دی» به زمین آمد و با یک اژدهای پرنده! او قدرت پرواز داشته. «هوانگ دی» میتوانسته در یک ثانیه، هر جا که بخواهد باشد و او معمولا اینکار را با اژدهای خود و پرواز به نقطه‌ای انجام میداد.

«هوانگ دی» هرج و مرج را بر چید و اولین امپراطوری چین را بنا کرد. به او به چشم یک قهرمان ملی نگریسته میشود که قطب‌نما و طب سوزنی را پدید آورده و همینطور خط چینی را طبقه‌بندی کرده است. یکی از بزرگترین میراثهای او، دیوار بزرگ چین است.

وقتی موفقیتها کامل شد، او تصمیم به رفتن گرفت. اژدهای زرد بزرگ بازگشت و او به داخل آن و به شکم اژدها بازگشت و برای همیشه پرواز کرد

جمشید

در ایران جمشید (به معنی پادشاه تابان) که تختی پرنده دارد ( فردوسی :چو خورشید تابان میان هوا / نشسته بر او شاه فرمانروا ) و بر جنیان و دیوها حاکم است، حاکم تمام زمین است و در آخر ناپدید شده و طبق شاهنامه فردوسی، ضحاک شیطان صفت ادعا می کند او را در دریای چین کشته است.

گیلگمش

در سال 1849 میلادی ، 12 کتیبه به زبان اکدی در نینوا که حاوی داستان گیلگمش بود پیداشد.زمان نوشتن آنها را 1000 قبل از میلاد می دانند. محل سکونت گیلگمش جنوب بین النهرین یا بابل (عراق کنونی) تخمین زده شده است.

تو افسانه گیلگمش(حاکم بابل) هم اشاراتی به تسلط او بر باد و سفر طولانی او شده که در کتیبه ها او را سوار بر تختی شبیه حلقه ی بالدار نشان می دهند. او دور دنیا را برای یافتن درخت حیات سفر می کند. همراه او انسانی درشت اندام و قوی به اسم انکیدو است. او دیواری می سازد با روکش مسی تا مردم شهری را از هجوم نجات دهد.

او کسی است که علم فراوانی دارد و پادشاه پادشاهان است. اعتبار گیلگمش با ساخت دیوار افسانه ای اوروک است. پوشش دیواری که او می سازد از مس است. همچنین او سفری طولانی به دور دنیا برای یافتن راز زندگی جاودان داشته است. پدرش یک روحانی و پادشاه و مادرش زنی پاکدامن بوده. او در جهانگردی خود، به مردی بر می خورد که بازمانده ای از طوفان بزرگ است و نامیراست ( برابر بررسی های به عمل امده در کتیبه ها احتمالا منظور حضرت خضر نبی (ع) بوده می باشد)

حضرت سلیمان (ع)

در مورد اینکه حضرت سلیمان در چه دوره ای بوده است گمانه های زیادی وجود دارد. اما از نظر این نگارنده یک نکته ی مهم وجود دارد و آن این ست که سلیمان (ع) درخواست پادشاهی عظیمی از خدا کرد که بر هیچ کس نداده باشد "ملک لا ینبغی لاحد من العالمین" و طبق قرآن به او بخشیده شد و همین نکته می تواند راه گشا باشد. و بعلاوه باید دنبال بقایای بناهای عظیم و تمثال هایی بود که با قدرت های فوق انسانی (اجنه هایی که توسط آن حضرت تسخیر شده اند) ساخته شده باشند.

ذوالقرنین

در سوره ی کهف آیات 83 تا 98 مطالبی راجع به ذوالقرنین آمده است: " و از تو در باره ذوالقرنين می ‏پرسند ... بگو ما در زمين به او امكاناتى داديم و از هر چيزى وسيله ‏اى بدو بخشيديم، او راهى را دنبال كرد تا آنگاه كه به غروبگاه خورشيد رسيد و دید خورشيد در چشمه‏اى سياه غروب مى‏كند و نزديك آن طايفه‏ اى را يافت فرموديم اى ذوالقرنين [اختيار با توست] يا عذاب می ‏كنى يا در ميانشان [روش] نيكويى پيش می ‏گيرى. گفت اما هر كه ستم ورزد عذابش خواهيم كرد سپس به سوى پروردگارش بازگردانيده می ‏شود آنگاه او را عذابى سخت‏ خواهد كرد و اما هر كه ايمان آورد و كار شايسته كند پاداشى نيكوتر خواهد داشت و به فرمان خود او را به كارى آسان واخواهيم داشت. سپس راهش را دنبال كرد. تا آنگاه كه به جايگاه برآمدن خورشيد رسيد [خورشيد] را [چنين] يافت كه بر قومى طلوع می ‏كرد كه براى ايشان در برابر آن پوششى قرار نداده بوديم... سپس راهش را دنبال كرد تا وقتى به ميان دو سد رسيد در برابر آن دو [سد] طايفه ‏اى را يافت كه نمی ‏توانستند هيچ زبانى را بفهمند، گفتند اى ذوالقرنين ياجوج و ماجوج سخت در زمين فساد می ‏كنند آيا [ممكن است] مالى در اختيار تو قرار دهيم تا ميان ما و آنان سدى قرار دهى؟ گفت آنچه پروردگارم به من در آن تمكن داده [از كمك مالى شما] بهتر است مرا با نيرويى يارى كنيد تا ميان شما و آنها سدى استوار قرار دهم. براى من قطعات آهن بياوريد تا آنگاه كه ميان دو كوه برابر شد گفت بدميد تا وقتى كه آن [قطعات] را آتش گردانيد گفت مس گداخته برايم بياوريد تا روى آن بريزم."

نکات مهم از این آیات :1. ذوالقرنین کسی است که " إِنَّا مَكَّنَّا لَهُ فِي الْأَرْضِ وَآتَيْنَاهُ مِن كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا" : در زمین صاحب قدرت بوده و از هرچیز به او داده شده است. 2. اینکه ذوالقرنین می توانست مسافت های طولانی را طی کند و به شرق و غرب زمین برود. 3. ذوالقرنین به سمت مغرب رفت و به چشمه ی سیاه رسید و بعد مسرش را ادامه داد تا به مطلع خورشید رسید و در آنجا قومی برهنه را دید 4. سپس ادامه داد تا بین دو سد رسید و قومی را دید که " لَّا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلًا" سخنی نمی فهمیدند و اینکه به او گفتند یاجوج و ماجوج در زمین فساد می کنند آیا سدی میان ما آنان می زنی؟ 5. ذوالقرنین از آنان "زبر الحدید" (قطعات آهن) خواست و گفت در آتش بدمند تا آهن ذوب شود و سپس " أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا" بر آن مس گداخته ریخت.

و باز هم تاکید می کنم که ذی القرنین از لحاظ لغوی به معنی صاحب دو بال مرد پرنده است!

از نظر این نگارنده می توان مسافرت ذوالقرنین را اینگونه تصویر سازی کرد: حرکت به سمت غرب تا اینکه به "عین حمئه" یا چشمه سیاه رسید (احتمال زیاد دریای سیاه) سپس ادامه داد تا به مطلع خورشید رسید (که این آیات اشاره به گرد بودن زمین دارند چون داشت به سمت غرب می رفت اما سر از شرق در آورد) و در آنجا به قومی رسید که برهنه بودند (احتمال بسیار بالا بومیان آمریکا) سپس ادامه داد تا به قومی رسید که کلامی نمی فهمیدند و از او خواستند تا برای حفاظت از یاجوج و ماجوج برای آنها سدی بسازد و او اینکار را انجام می دهد. (احتمال بسیار بالا آن مردمان چینی ها بودند و ان سد هم دیوار چین بوده باشد.) در مورد کلمه ی ذوالقرنین احتمالا این کتیبه راه گشا باشد:

از نکات کلی ای که در این چند گروه از آیات بیان کردم می توان این گمانه را بوجود آورد که ذوالقرنین همان سلیمان (ع) است همان کسی که در گذشته شیراز را تختگاه او می دانستند و اکنون به تخت جمشید معروف است:1. در مورد ذوالقرنین آمده است: او را در زمین صاحب قدرت کردیم و از هرچیز به او عطا کردیم. همینطور در قرآن به نقل از سلیمان (ع) گفته:" أُوتِينَا مِن كُلِّ شَيْءٍ": همه چیز به من داده شده است. 2. در مورد داوود(ع) آمده:" وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ" آهن را برایش نرم کردیم و در مورد سلیمان (ع) آمده است: "وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ" سلیمان میراث داوود را بدست آورد به اضافه ی اینکه : "وَأَسَلْنَا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ" می توانست مس گداخته تهیه کند. در مورد ذوالقرنین هم آمده است به جایی رسید و قومی را دید که از او خواستند برای حفاظت از آنها در برابر یاجوج و ماجوج سدی بسازد: او از آنان خواست قطعات آهن بیاورند و بین صدفین بریزید و بادمیدن و گداختن آنها و ریختن "قطر" یا مس گداخته بر روی آن "ردمی" یا سدی بین آنان بوجود آورد. 3. ذوالقرنین می توانست مسافت های طولانی را طی کند و به شرق و غرب زمین برود، که اگر قول قوی در این باره که او پادشاهی ایرانی بوده را بپذیریم می توان کتیبه ی پادشاه صاحب دو بال را هم به معنی (ذوالقرنین= صاحب دو بال) شاهد بر این امر بگیریم . از طرفی در قرآن در مورد سلیمان (ع) هم آمده است: باد مسخر سلیمان بود. و در غرب اینطور مطرح شده که سلیمان قالی پرنده داشته است.(یا حداقل یک وسیله ی پرنده) 4. سلیمان منطق الطیر داشت (حتی کلام مورچه و پرندگان را هم می فهمید) و ذوالقرنین هم با اینکه به قومی رسید که "لَّا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلًا" باز هم توانست با آنها ارتباط برقرار کند. 5. ملک سلیمان در منطقه ی بابل بوده و سلطه ی ذوالقرنین هم در این منطقه بوده است. 6. ساخت دیوار چین در پنج قرن قبل از میلاد به اوج خود رسیده است که این زمان حاکمیت ذوالقرنین است.

در مورد اینکه چرا ذوالقرنین و سلیمان جدا جدا در قرآن آمده اند مثال دیگری هم در این زمینه وجود دارد؛ در مورد حضرت یونس یک جا اسم ایشان آمده و اشاره به سوار شدن بر کشتی و ادامه داستان دارد (که در سوره ی یونس بیان شده) و در جای دیگر او را ذالنون (انبیاء،87) خطاب کرده است.

پس نتیجه میگیریم

گیلگمش یا جمشید (شید از شیدایی و خورشید گونگی است) همان دیسک خورشید بالدار و یا ذوالقرنین است. البته خورشید بالدار یا دیسک بالدار در قسمت های وسیعی از یافته های باستان شناسی وجود دارد و تقریبا می شود گفت در تمام دنیا پیدا شده است! یعنی ذی القرنین طبق قرآن دور دنیا سفر کرده است.

از طرفی در داستان گیلگمش آمده که پدرش پادشاه روحانی بابل بوده (احتمالا داوود (ع) اولین پادشاه الهی بابل و پدر سلیمان که در ادبیات ما به طهمورث و جمشید معروفند) و اینکه گیلگمش خورشیدی تابان (جمشید هم در واقع اسم نیست بلکه توصیفی از شاهی درخشان چون شید یا خورشید است ) بوده و دوستانی دیو مانند و غول پیکر مثل انیکدو دارد که برای او غواصی می کند و از زیر دریا خبر می آورد. و جنیان را به فرمان دارد و در واقع لشکری از جنیان داشته است. و زنی کافر به نام ایشتر ( جن آستاروت, , ASTAROTH ) در داستان هست که گیلگمش جنیان را به ریاست دوستش حکیم جیبانی به جنگ با او می فرستد.

جالب اینجاست که تا صد سال پیش مردم ایران زمین تخت جمشید را تخت سلیمان می نامیدند.

پس جمشید یا شاه تابان همان خورشید بالدار یا گیلگمش است و هوآنگ دی هم همان ذوالقرنین و ذوالقرنین همان سلیمان نبی (ع) می باشد.

و در آخر آیا یما در هند و ادیسیوس در یونان هم ، همان حضرت سلیمان نبی هستند؟

و الله اعلم. . .!